Moordbrigade Stockholm

Vanaf 1 oktober 1975 zond de VARA een 39-delige hoorspelserie uit naar de Sjöwall en Wahlöö-boeken van de auteurs Maj Sjöwall en Per Wahlöö onder de titel Moordbrigade Stockholm. De regisseur van deze realistische misdaadserie was Ad Löbler.

Sjöwall en Wahlöö is de naam waaronder het Zweedse schrijversechtpaar Maj Sjöwall en Per Wahlöö tussen 1965 en 1975 tien maatschappijkritische misdaadromans publiceerde. De serie vormde een breuk met traditionele detectives, omdat voor het eerst het genre gebruikt werd om het functioneren van de politie en de maatschappij aan de orde te stellen.

Jan Borkus speelt Martin Beck	Hans Karsenbarg speelt Lennart Kollberg
This text will be replaced	This text will be replaced
Paul van der Lek speelt Frederik Melander	Hans Hoekman speelt Gunvald Larsson
This text will be replaced	This text will be replaced

Over het algemeen werden aan het einde van een aflevering enkel de hoofdrolspelers genoemd. Dat blijft jammer omdat er tijd genoeg was om alle acteurs te vermelden. De muziek liep vaak nog twee minuten of langer door. Voor een overzicht van overige acteurs en actrices klikt u hier.

De muziek voor deze serie werd naar Zweedse volkliedjes geschreven door Cees Smal en uitgevoerd door Letty de Jong en Harry Hooten.

De tune van Moordbrigade Stockholm.

Overgang tussen de scènes.

De muziek zoals die na afloop van een aflevering te beluisteren was.

De laatste aflevering van de tweede serie werd afgesloten met een nummer van Cornelis Vreeswijk.

Vanaf 14 mei 1987 wordt door de VARA de hoorspelserie "Moordbrigade Stockholm" herhaald. Deze serie werd door Anton Quintana bewerkt naar de beroemde misdaadromans van het Zweedse schrijversechtpaar Maj Sjöwall en Per Wahlöö.

Voor mij als regisseur was het werken aan deze geweldige serie een van de hoogtepunten uit mijn carrière. Want ik had altijd geweigerd detectivehoorspelen te maken. Die werden door de andere omroepen genoeg uitgezonden vond ik en er waren teveel sensationele aspecten aan. Maar de beide Zweedse auteurs legden veel meer het accent op de maatschappelijke, menselijke kant van het politiewerk, de politiemannen hadden veel meer menselijke trekjes en het totaal van de romans gaf een scherpe kijk op hetgeen onder het oppervlak van de Zweedse welvaartsmaatschappij gebeurde.

De productie gaf wel veel problemen, want het waren gecompliceerde verhalen, met veel mensen er in en soms heel trage ontwikkelingen. Anton Quintana heeft echter veel ervaring in dat soort bewerkingen en hij bracht om te beginnen het aantal figuren terug tot het strikt noodzakelijke. Sommige rollen werden samengevoegd, bijkomstigheden werden geschrapt.

 

Anton Quintana

 

Het geheel nam natuurlijk ook veel tijd. Want we hebben in totaal zo'n honderd studiodagen aan dit alles besteed. En ik moest steeds met Anton Quintana overleggen om te weten hoe lang bepaalde figuren in de serie bleven. Want er moest dan gekozen worden voor een acteur of actrice en als het zo voorkwam dat die dan dan niet vrij was, moest je weer uitwijken en schuiven.

Het was een bijzonder plezierige productie om te maken. Want vanaf het eerste moment af ontstond er een gevoel dat we als team aan het werk waren. De vier vier acteurs die de voornaamste rollen speelden: Jan Borkus als Martin Beck, Hans Karsenbarg als Kollberg, Paul van der Lek als Melander en Hans Hoekman als Larsson, raakten zo op elkaar ingespeeld dat het werkelijk leek of ze dagelijks met elkaar werkten aan de oplossing van vaak gruwelijke zaken. En ook de acteurs die in losse partijen meewerkten, weden daardoor aangestoken.

Ad Löbler over Jan Borkus in deze serie.

De boeken van Sjöwall en Wahlöö zijn met groot psychologisch inzicht geschreven, de figuren zijn echte mensen met hun eigen karaktertrekken en Anton Quintana heeft daar nog weer zijn eigen bijdrage aan geleverd, zodat de rollen niet het gebruikelijke heldhaftige of schurkachtige patroon kregen, maar juist mooi open waren en lieten zien dat hier mensen, zoals wij die dagelijks om ons heen ontmoeten aan het woord waren.

Technisch waren er ook veel interessante problemen. Als voorbeeld: in een van de afleveringen werden er gesprekken gevoerd via walkie-talkies. De acteurs bevonden zich echter in verschillende ruimten en ze konden elkaar werkelijk niet zien. Dit gaf een extra spanning aan de scènes.

Een bijkomende attractie van deze herhalingen zal voor de hoorspelliefhebbers zijn, dat er stemmen in klinken van acteurs die we de laatste jaren niet meer horen. Het wordt voor hen een beetje een monument...